Zondag 30 november werd er met een demonstratie op het Malieveld aandacht gevraagd voor Post Acute Infectie Syndromen. De PAIS-alliantie geeft weer wat daar allemaal onder zou kunnen vallen: Lyme, Q koorts, ME, Sepsis, Legionella én natuurlijk Long Covid. De naam PAIS benadrukt wat deze aandoeningen gemeen hebben:

• Ze ontstaan na een infectie (virus, bacterie of parasiet).
• Ze raken meerdere delen van het lichaam.
• Ze veroorzaken langdurige en soms ernstige klachten.
• Ze worden nog te vaak niet goed herkend in de reguliere zorg.
• Ze vragen om een brede, medische én maatschappelijke aanpak.

Terecht stelt de alliantie dat we hier te maken hebben met een syndroom, omdat het gaat om een combinatie van verschillende klachten die bij iedereen anders kunnen zijn. De onderliggende oorzaak is vaak nog niet volledig bekend…

Maar dit geldt toch precies zo voor vaccinatie?

Het principe van vaccinatie is dat je immuunsysteem geprikkeld wordt. Dat gebeurt ook bij al die PAIS-infecties, er is maar één verschil: de infecties die aan PAIS voorafgaan zijn een noodlottige speling van de natuur, de vaccinatie is onderdeel van een plan om ons te beschermen tegen noodlottige spelingen van de natuur. En bovendien: ze kunnen niets verkeerds doen want vaccinaties zijn “veilig en effectief“. Ze kunnen hoogstens wat tijdelijke klachten geven, net zoals acute infecties dat zouden moeten doen. Maar in beide gevallen is het ‘aanzetten van het immuunsysteem’ het begin van een chronisch lijden.

Het lichaam laat zich niet leiden door rondgepompte mantra’s als “veilig en effectief”. Sommige mensen zijn helaas levenslang gehandicapt na een vaccin. Net zoals sommige mensen langdurig ziek blijven na een infectie. Vaccinatieslachtoffers leven nooit meer in ‘pais en vree’. Niet met de gezondheidszorg, niet met degene die het vaccin aanraadde, en vaak ook niet met zichzelf. Vanwege eeuwige spijt dat ze zelf toestemden in de vaccinatie, altijd met het idee dat ‘als het dan niet goed was voor jezelf, dan toch in ieder geval wel voor je naasten’.

Daarom PAIS alliantie en alle andere organisaties die zich inzetten voor mensen die ziek blijven nadat hun immuunsysteem de weg is kwijtgeraakt: omarm de mensen met postvaccinatiesyndromen. Daar zijn zowel biologische als menselijke redenen voor.

Vaccineren is een keuze én eigen verantwoordelijkheid. 
Laat je informeren over vaccineren. 
Lees de bijsluiter!

In een update over de ‘Werking van de coronavaccins’ schrijft het Rijksinstituut voor Volksgezondheid en Milieu (RIVM):

De spike-eiwitten die na een coronaprik in ons lichaam worden aangemaakt, zijn ongevaarlijk en worden snel weer afgebroken. Het vaccin zorgt ervoor dat alleen de spike-eiwitten worden gemaakt en niet het ziekmakende coronavirus.
De taak van de spike-eiwitten bij het echte coronavirus is het virus te helpen om zich aan menselijke cellen te hechten. Zo kan het virus de cel in en zich daar vermenigvuldigen.

… onderzoeken van Stanford en Yale vertellen een ander verhaal

Op 18 februari 2025 publiceerden onderzoekers van Yale University, waaronder immunologen die aanvankelijk vóórstander waren van de wereldwijde uitrol van de COVID-mRNA-‘vaccin’, een pre-print (voorpublicatie) met onderzoek naar wat zij noemen het ‘post-vaccinatie-syndroom’ (PVS). In het onderzoek werden patiënten met post-vaccinatie-klachten gevolgd en ontdekte men tot hun verbazing dat bij sommige individuen — tot 709 dagen na de vaccinatie — nog steeds het SARS CoV 2 spike eiwit aantoonbaar was in de circulatie. De auteurs opperen verder dat dit langdurige antigen-aanwezigheid minstens twee jaar chronische immunologische onderdrukking of auto-immuniteit zou kunnen veroorzaken — en mogelijk in direct verband staat met het ontwikkelen van chronische ziekten.

Wereldwijd stapelt het wetenschappelijke bewijs zich op over ernstige bijwerkingen en sterfgevallen na toediening van mRNA-Covid-19-injecties.

Recent zijn opnieuw enkele belangrijke peer-reviewed studies gepubliceerd, die aantonen dat de reactie van overheden en medische instanties op de Covid-19-‘pandemie’ fundamentele principes van volksgezondheid, medische ethiek en lichamelijke autonomie hebben geschonden. Deze onderzoeken presenteren een overvloed aan bewijs over de schadelijke, en in sommige gevallen catastrofale gevolgen van de mRNA-injecties.

Uit praktijkanalyses blijkt onder meer dat de injecties gepaard gaan met aanzienlijke veiligheidsrisico’s, waaronder:

• een toename van oversterfte,
• aantasting van het immuunsysteem,
• een verhoogd risico op auto-immuunziekten,
• mogelijke schade aan het DNA,
• en een potentieel verhoogd risico op het ontwikkelen van kanker.