Wanneer ouders gezamenlijk het gezag hebben over hun kind, moeten zij samen beslissingen nemen over belangrijke medische behandelingen, waaronder vaccinatie. In de praktijk kan dit tot spanningen leiden als de ene ouder vóór vaccineren is en de andere daar tegen. De vraag die dan centraal staat, is wie juridisch gezien mag beslissen en welke mogelijkheden er zijn wanneer ouders er samen niet uitkomen. Hieronder schetsen we de hoofdlijnen hoe het Nederlandse recht omgaat met dit soort conflicten en welk belang daarbij doorslaggevend is: dat van het kind.

Joint parental authority (gezag)

• Als ouders gezamenlijk het ouderlijk gezag hebben, dan moeten ze in principe samen beslissen over medische zaken voor hun minderjarige kind, waaronder vaccinaties zoals uit het Rijksvaccinatieprogramma. 

Wat als ouders het niet eens zijn?

• Nederlands recht ziet een vaccinatie als medische behandeling waarvoor toestemming nodig is van ouders die gezag hebben (voor kinderen tot 12 jaar beide ouders; vanaf 12 geldt ook instemming van het kind).
• Als de ene ouder wil vaccineren en de andere niet, kan een ouder naar de rechtbank stappen om zogeheten vervangende toestemming te vragen (op grond van artikel 1:253a Burgerlijk Wetboek).
• De rechter beslist dan wat in het belang van het kind is. In de praktijk oordelen Nederlandse rechters regelmatig dat het toestaan van vaccinatie volgens het Rijksvaccinatieprogramma in het belang van het kind is en geven zij vervangende toestemming aan de ouder die dat wil. 

Leeftijd en instemming van het kind

• Voor kinderen van 12–15 jaar moet naast de ouders ook het kind toestemming geven voor medische behandeling als hij/zij voldoende wilsbekwaam is.
• Vanaf 16 jaar mag het kind zelf beslissen over vaccinatie zonder toestemming van de ouders. 

Wat rechtspraak laat zien

• In eerdere zaken waarin ouders het niet eens waren, oordeelden Nederlandse rechtbanken dat ondanks bezwaren van de weigerende ouder, vaccinatie volgens het Rijksprogramma toch in het belang van het kind kan zijn en werden vervangende toestemmingen verleend.

Kijk hier ‘Met de kennis van nu’ van enkel jaren geleden (uitzending van Café Weltschmerz) 

“Respiratoir Syncytieel Virus (RSV)-immunisatie is een kerstgeschenk voor de IC”, zo berichtte de NOS. Dat het prettig is voor ouders, zorgverleners en intensive cares dat er dit seizoen minder jonge kinderen met een RSV-infectie op de IC belanden dan vorig jaar, staat buiten kijf. Maar is deze ontwikkeling daarmee ook zonder meer een winst voor de volksgezondheid?

Lees verder…

Zondag 30 november werd er met een demonstratie op het Malieveld aandacht gevraagd voor Post Acute Infectie Syndromen. De PAIS-alliantie geeft weer wat daar allemaal onder zou kunnen vallen: Lyme, Q koorts, ME, Sepsis, Legionella én natuurlijk Long Covid. De naam PAIS benadrukt wat deze aandoeningen gemeen hebben:

• Ze ontstaan na een infectie (virus, bacterie of parasiet).
• Ze raken meerdere delen van het lichaam.
• Ze veroorzaken langdurige en soms ernstige klachten.
• Ze worden nog te vaak niet goed herkend in de reguliere zorg.
• Ze vragen om een brede, medische én maatschappelijke aanpak.

Terecht stelt de alliantie dat we hier te maken hebben met een syndroom, omdat het gaat om een combinatie van verschillende klachten die bij iedereen anders kunnen zijn. De onderliggende oorzaak is vaak nog niet volledig bekend…

Maar dit geldt toch precies zo voor vaccinatie?

Het principe van vaccinatie is dat je immuunsysteem geprikkeld wordt. Dat gebeurt ook bij al die PAIS-infecties, er is maar één verschil: de infecties die aan PAIS voorafgaan zijn een noodlottige speling van de natuur, de vaccinatie is onderdeel van een plan om ons te beschermen tegen noodlottige spelingen van de natuur. En bovendien: ze kunnen niets verkeerds doen want vaccinaties zijn “veilig en effectief“. Ze kunnen hoogstens wat tijdelijke klachten geven, net zoals acute infecties dat zouden moeten doen. Maar in beide gevallen is het ‘aanzetten van het immuunsysteem’ het begin van een chronisch lijden.

Het lichaam laat zich niet leiden door rondgepompte mantra’s als “veilig en effectief”. Sommige mensen zijn helaas levenslang gehandicapt na een vaccin. Net zoals sommige mensen langdurig ziek blijven na een infectie. Vaccinatieslachtoffers leven nooit meer in ‘pais en vree’. Niet met de gezondheidszorg, niet met degene die het vaccin aanraadde, en vaak ook niet met zichzelf. Vanwege eeuwige spijt dat ze zelf toestemden in de vaccinatie, altijd met het idee dat ‘als het dan niet goed was voor jezelf, dan toch in ieder geval wel voor je naasten’.

Daarom PAIS alliantie en alle andere organisaties die zich inzetten voor mensen die ziek blijven nadat hun immuunsysteem de weg is kwijtgeraakt: omarm de mensen met postvaccinatiesyndromen. Daar zijn zowel biologische als menselijke redenen voor.

Vaccineren is een keuze én eigen verantwoordelijkheid. 
Laat je informeren over vaccineren. 
Lees de bijsluiter!

In een update over de ‘Werking van de coronavaccins’ schrijft het Rijksinstituut voor Volksgezondheid en Milieu (RIVM):

De spike-eiwitten die na een coronaprik in ons lichaam worden aangemaakt, zijn ongevaarlijk en worden snel weer afgebroken. Het vaccin zorgt ervoor dat alleen de spike-eiwitten worden gemaakt en niet het ziekmakende coronavirus.
De taak van de spike-eiwitten bij het echte coronavirus is het virus te helpen om zich aan menselijke cellen te hechten. Zo kan het virus de cel in en zich daar vermenigvuldigen.

… onderzoeken van Stanford en Yale vertellen een ander verhaal

Op 18 februari 2025 publiceerden onderzoekers van Yale University, waaronder immunologen die aanvankelijk vóórstander waren van de wereldwijde uitrol van de COVID-mRNA-‘vaccin’, een pre-print (voorpublicatie) met onderzoek naar wat zij noemen het ‘post-vaccinatie-syndroom’ (PVS). In het onderzoek werden patiënten met post-vaccinatie-klachten gevolgd en ontdekte men tot hun verbazing dat bij sommige individuen — tot 709 dagen na de vaccinatie — nog steeds het SARS CoV 2 spike eiwit aantoonbaar was in de circulatie. De auteurs opperen verder dat dit langdurige antigen-aanwezigheid minstens twee jaar chronische immunologische onderdrukking of auto-immuniteit zou kunnen veroorzaken — en mogelijk in direct verband staat met het ontwikkelen van chronische ziekten.

Wereldwijd stapelt het wetenschappelijke bewijs zich op over ernstige bijwerkingen en sterfgevallen na toediening van mRNA-Covid-19-injecties.

Recent zijn opnieuw enkele belangrijke peer-reviewed studies gepubliceerd, die aantonen dat de reactie van overheden en medische instanties op de Covid-19-‘pandemie’ fundamentele principes van volksgezondheid, medische ethiek en lichamelijke autonomie hebben geschonden. Deze onderzoeken presenteren een overvloed aan bewijs over de schadelijke, en in sommige gevallen catastrofale gevolgen van de mRNA-injecties.

Uit praktijkanalyses blijkt onder meer dat de injecties gepaard gaan met aanzienlijke veiligheidsrisico’s, waaronder:

• een toename van oversterfte,
• aantasting van het immuunsysteem,
• een verhoogd risico op auto-immuunziekten,
• mogelijke schade aan het DNA,
• en een potentieel verhoogd risico op het ontwikkelen van kanker.